اگر ما دو نگرش به خود داشته باشیم، می توانیم از فراز و نشیب های زندگی به خوبی بگذریم.
یکم، خودت را آفریده خدا بدان چنان که همچون مدال افتخاری درخشان بر سینه خالقت می درخشی و او با آفرینش تو به خودش آفرین گفت. خودت را غرق در لطف و مهربانی او ببین و به خودت افتخار کن و بدان که گل سرسبد آفرینش هستی.

دوم، خودت را مخلوقی کوچک و ضعیف در گسترۀ ناشناخته و شگفت انگیز آفرینش ببین. تو چه می دانی خداوند به دیگران چه لطفها کرده و چه سر و سرّی با آنها دارد. پس خودت را از همه کوچکتر بدان و به خداوند بخشنده و مهربان پناه ببر.

تو به هر دو نگرش نیاز داری. گاهی نگرش اول گره گشای زندگی ات می شود و گاهی نگرش دوم راه گشای شکوفایی ات خواهد شد.

هر دو نگرش را داشته باش. خودت می فهمی که چه موقع از کدام پنجره به خودت نگاه کنی.

یک تکنیک بسیار مؤثر برای کنترل خشم وجود دارد که من آن را پرسش قدرتمند می نامم. چون در شرایطی که هیچ کس قدرت ندارد خشم تو را کنترل کند، این پرسش می تواند.

بیشتر خشم های ما برای این است که تحمل اشتباهات دیگران را نداریم. انگار خودمان کاملا درستکار هستیم و هیچ وقت خطا نمی کنیم.

اگر هنگام فرارسیدن خشم یک لحظه به این فکر کنی که
آیا خودم مشابه این اشتباه را انجام داده ام
آیا احتمال دارد که من هم مرتکب خطایی مشابه بشوم

همین لحظه قتلگاه خشم سرکش خواهد بود.

:برای اینکه خشمت را کنترل کنی، کافی است که خودت را بی اشتباه تصور نکنی.

وقتی فراموش می کنی که خودت هم مثل دیگری هستی و ممکن است همین اشتباه را انجام دهی، نظرت تغییر می کند. چون ما با خودمان مهربان تر هستیم. وقتی به یاد می اوریم که خودمان را برای چنین خطایی می بخشیم، بخشش دیگران آسان تر می شود.
مظاهری سیف
@hr_mazaheri

وقتی در تنگناهستی، توانمندی ها و شایستگی هایت را از یاد نبر، تا متوقف نشوی